M E D U S A

Yağmur yıkadı

Medusa’nın büyülü yüzünü.

Bir sığırcık,

kanadı kırık tünedi Apollon’un zirvesine

sağalttı yüreğindeki yarayı...

Üşüdü yerde yatan taşlar,

Bir yılan kıvrıla kıvrıla geçti

otların arasından.

Bu üşümeler

tanıdık üşümeler, bir fidan üşüdü

sessizce...

Baş büyücü tüm büyüleri üfledi gökyüzüne.

Zamana meydan okudu

Bin yıl öncesinden baş bilici Zarakis.

Bir sofra kuruldu zamanın orta yerine.

Her sabah yeniden yeniden

kurulan bu sofra

doyurdu tüm doğayı...

Afrodisyaslı Yontucu Hırissos

ilk darbeyi vurdu mermere

kaşları çatıldı, Medusa’nın başında yılanlar...

Ölümlü değildi artık hiçbir tanrı.

Geceye acılarını sustu bir çoban

yüreğine gömdüğü sevisini

yitik sevisini.

Gözleri kör ebabil kuşu

son kez çırpındı uçmak için ve öldü.

Bir yaprak düştü geceye sessizce...

Rüzgar yüklendi ustaca gök gürültüsünü

Bir yağmur şimşek oldu çaktı,

gözlerinde Çoban Brankhos’un.

Bir zeytin dalı barışa uzandı

beyaz bir güvercinin gagasında.

Zamansız doğdu gece,

gebeydi gündüze.

Sabah aydınlığa saldı tüm Didima’yı.

Güpe gündüz ebem kuşağı buladı renklerini

gökyüzüne,

Bir deniz atı kanatlandı

Araladı da ebem kuşağının renklerini

kanatları kırmızılandı...

Yarım ay

tamamladı kendini,

Yıldızlar kıskandılar ay’ı

artık o dolunaydı...

Nar çatlağı kırmızı sözcükler

yazıldı gecenin kuytusuna,

Bir solucan aşık oldu, kendisinden kopan

öbür yarısına.

Bir gömütü ezdi geçti bir dev,

bir gelincik boyun büktü.

Taze incir sütü damlalandı toprağa

toprak doğurdu tohumlarını geceye

yağmur ıslakladı hasreti bilmeden,

güneş ısıttı toprağı

deniz çekildi kabuğuna el yordamı...